برای مردم مظلوم و مقاوم غزه

مرداد۲۵

زیبایی زخمی

با این رودخانه‌ی اشک انگار
همه ابرهای ارغوانی
مال توست
دل بی‌قرار را
                 بردار
روی مقدس‌ترین نقطه‌ِی نقشه‌ی جهان
                                         بگذار
بگذار واژه‌های بارانی من
گیسوان بافته و بیدار تو را
                            خیس کنند
بگذار ماه
دور زیبایی زخمی تو
                          بگردد
بی‌شک
موشک نمی‌تواند
مشتهای پر از سنگ تو را
                        خالی کند
در این روزهای بی‌برگی
که دفترچه‌ها و ترانه‌هایت
                     پرپر می‌شوند
سنگهای تو یکی ـ یکی
گنجشک و کبوتر می‌شوند
و مرگ نمی‌تواند
باغ پر از انار و زیتون را
نگاه نجیب مجنون را
             از تو بگیرد
حتی اگر
کودک وحشتزده‌ی آرزوی تو
در یک بعدازظهر داغ
تکه تکه
در آغوشت بمیرد
         ***
سنگهایت را
یک لحظه هم
بر زمین مگذار
بگذار فرشته‌ها
فنجان چایت را بنوشند
و دگمه‌های پیراهنت را ببندند
گاهی که خسته می‌شوی
سرت را بالا بگیر
تا خدا برای دیدنت
کمی از عرش پایین بیاید
و روی فرش ترکش خورده‌ات
                             بنشیند
و به جای تو
                غزل بسراید
                             
محمدرضا مهدیزاده-۹۳/۵/۲۴

محمدرضا مهدیزاده | اشعار | ۱ Comment »